Nog even en we hebben vakantie.
Veertig jaar geleden bleven we thuis.
Mijn ouders besteedden het vakantiegeld aan de aanschaf van hun eerste televisietoestel. De eerste, want schoolgaande kinderen. Toen was er dus het moment om er wel een aan te schaffen: mijn vader wilde de eerste stap van de MENS op de maan niet missen.

Afgelopen winter kon je het in diverse kranten lezen. De kerkenraad van de Chr.Geref. kerk aan de Coloniastraat overlegde over opheffen van de gemeente met wellicht een doorstart op missionair-diakonale basis. Een berichtje dat me meteen te denken gaf.

Vanaf de jaren zeventig reisden mijn Continental groepen en ikzelf (voor de professionele kunstenaars) veel door de Oostbloklanden en leerden zo veel mensen en initiatieven kennen. Na de omwenteling gingen die reizen door en werd ik regelmatig gevraagd dan  een andere organisatie te vertegenwoordigen. In dit geval was het 1992 ik moest in Tsjecho-Slowakije zijn en omdat ik er toch was had het CDA gevraagd om het CDA te vertegenwoordigen op het landelijke partijcongres van de christen-democraten van Tsjecho-Slowakije. En aldus gebeurde.

Netwerken doe je niet in de kerk.
Tenminste niet voor de dienst.
Dan is het stil.
Lees je de zondagsbrief.
Luister je naar het orgelspel.
Niet iedereen kan dit opbrengen.

Verkiezingen voor Europa. Aan het einde van de avond was er zoals gebruikelijk een lijsttrekkersdebat.  Geen rondje dat je vertrouwen geeft in de politiek en haar leidslieden. En wat kan die Geert Wilders schreeuwen. Op het nieuws zeiden willekeurig aangesproken  mensen: `Hij zegt hardop wat anderen en wij denken'.