Afgelopen zondag is in Zwolle een nieuwe predikant bevestigt. Zelfs vandaag de dag geen nieuws voor de voorpagina van de krant. Toch wel, tenminste voor Trouw, want de parttimepredikant doet zijn taak pro deo. Hij heeft afstand gedaan van het traktement. Zijn inkomen komt van zijn andere baan, de Rabobank. Een mooi gebaar van de 44-jarige Ruilof van Putten. Maar niet iedereen is content.  De directeur van de Bond van Nederlandse Predikanten ziet het als een gevaar voor de kerkelijke arbeidsmarkt.  Niet waar, Van Putten komt niet in de plaats van een betaalde predikant, maar heeft zo een extra domineespost geschapen.
Waarom reageert de Bond zo zurig terwijl ze toch blij zouden moeten zijn met zo’n geroepene die aan de slag wil in de geest van Gods Woord?
Zo bijzonder is pro deo werken toch ook weer niet in de kerk? Ooit gelezen dat de organisten- of kosterbond in aktie kwam toen de eerste vrijwilliger werd aangesteld? Of protest als chirurgen in den vreemde pro deo werken?
De dominee als een soort heilige. Een beetje de Koningin…
In het archief kwam ik jaren terug een toen al oud kattebelletje tegen: ‘Geachte Heer Brussé, ook namens mijn echtgenote dank voor het prachtige bloemstuk dat wij bij onze verhuizing mochten ontvangen. Mijn vrouw vraagt of U iemand kunt sturen, de keukenkast ruikt, het zou van de buren komen..”  ‘Hallo’, zou ik als directeur de bureau zeggen, ‘doe het zelf, fiets even naar de Gamma, weet je wel wat de collecte opbrengt?”. Ik denk dat een bevrinde aannemer destijds een rekening naar het bureau heeft gestuurd ter grootte van een gemiddelde donatie aan Kerkbalans.
Toen mijn pa in Delfshaven scriba was, wenste de nieuwe dominee een vrije maandag. Omdat dat vanwege het niet telefonisch beschikbaar zijn natuurlijk aan de gemeente gecommuniceerd werd, was het het gesprek van de Nieuwe Kerk; ‘vroeger, tòen had je dominees, die hadden roeping, die konden preken, uit het hoofd, niet van een blaadje…”

Afgelopen zondag was de aangekondigde gastpredikant verhinderd. Invaller preekte uit een beduimelde Multomap met verkleurde blaadjes. Hij deed het met verve. Klaarblijkelijk ‘een preek van het plankje’ zoals een ander de preken noemt waarmee hij door het land trekt. Dominee Kalf noemde dat ooit in zo’n Kerkdienst voor Iedereen in de Oude Kerk: preeksleëen. Kalf deed daar niet aan mee, wel riep hij de collectanten met de zakjes de preekstoel op. Had Van Putten ook kunnen doen: het traktement aanvaarden en het aan een goed doel schenken.
Dat doen vast meer dominees…

R. van Kesteren
Dit e-mail adres is beschermd tegen spambots, u heeft Javascript nodig om het te kunnen zien.