Ik begin met een stelling: Voor iedereen, die deze column leest, geldt: Als iedereen op de aarde gaat leven zoals jij, hebben we twee aardbollen nodig om dit mogelijk te maken. Want de mensen wie dit niet betreft, lezen deze column niet. Omdat ze niet in Nederland wonen en omdat ze niet over internet beschikken.

Het werd weer heel schokkend in het nieuws gebracht door de werkelijkheid van Haïti na de aardbeving. Waren de gevolgen van de aardbeving al schokkend. Even heftig is het om nu te zien dat de tweedeling in de samenleving in Haïti even vrolijk voortduurt. Op sommige plekken creperen mensen van de honger en vechten ze om een zak rijst. Niet veel verderop winkelen de rijken, van wie hun betere huizen overeind gebleven zijn, rustig in de goedgevulde supermarkt.

Je krijgt de neiging om er naar toe te gaan en Robin Hood te gaan spelen. Je zou de winkels open willen  zetten om de mensen uit de vluchtelingenkampen proletarisch te laten winkelen. Maar ja, hoor je een stemmetje in je hoofd: dat is wel een korte termijn oplossing. Daar hef je de kloof tussen arm en rijk niet mee op. In je andere oor hitst een stemmetje je ergernis over de gelaten winkelende rijken op: hebben die mensen geen gevoel? Ze kunnen toch op zijn minst iets doen ...

Het is een plaatje bij een onrust die mij wakker houdt. Want ik ben niet veel anders dan die gelaten winkelende rijken. Natuurlijk heb ik wat overgemaakt op rekening 555. Maar intussen leef ik gewoon door. In een van de rijkste landen van de wereld. Gevangen in een onmacht om het anders te doen. Of zit ik in een kooi waar ik mij zelf in opgesloten heb? Waarvanuit ik comfortabel maar met een schuldige blik naar buiten kijk, maar met het besef dat ik de sleutel zelf in mijn broekzak draag. In de hoop dat niet iedereen gaat leven zoals ik. Zeker niet al die Chinezen. Laat staan de mensen op Haïti. Want dan gaat het fout. Dat kan deze ene wereldbol niet aan. Schokkend, toch?

Hans van Dolder