Afgelopen week organiseerde onze YUP een bezoek aan het Europees Parlement in Brussel. Gelukkig mocht ik als MUP ook mee. In Brussel werd me vergeven dat ik mijn paspoort vergeten was en werden we hartelijk ontvangen door Wim van der Kamp (CDA) in het hart van democratisch Europa. Hoewel, democratisch?  Opeens waren we deel van een uitgebreid lobbycircuit dat zich rond de leden van het EP beweegt.

Het ontvangen van gasten van leden van het Europees Parlement is een belangrijke tijdsbesteding. Dankzij de CDA-contacten van Marieke Mol werden we als onbetekenende delegatie ontvangen. Maar uit het verhaal van Wim van der Kamp en de aandacht die we kregen, merkten we wel dat deze lobby- en ontvangst -kant van democratisch Europa goed geolied was.

Om de 736 gekozen leden uit 27 landen loopt er een leger van meer dan 4000 medewerkers en ondersteunend personeel rond. Maar daarnaast is er ook een schaduwwereld van lobbyisten van grote bedrijven, organisaties, enz. Deze zoeken contacten met parlementariërs met relevante portefeuilles om belangen van hun werkgevers te behartigen. Zoals Mercedes Benz, omdat in Europa het hoogte van de CO2 uitstoot van hun auto's wordt bepaald. Olijfolieproducenten omdat in Brussel bepaald wordt hoe alle ingrediënten aangeduid moeten worden op het etiket. Zo'n 15.000 mensen zwermen zo om het EP heen om invloed uit te oefenen op de leden en belangen te verdedigen, steun te krijgen en financiering te stimuleren. Dat gaat ook gepaard met cadeaus en zelf leaseauto's van bedrijven voor leden. Daar krijg je niet echt een democratisch gevoel bij.

In het gesprek luisterde Van der Kamp ook geïnteresseerd naar wat wij als Hervormde gemeente Delfshaven proberen bij te dragen aan de samenleving in Rotterdam. Toen we met ons blauwe promotietasjes weer buiten stonden, hadden we toch het gevoel dat we even in centrum van Europa verkeerd hadden. Nu maar hopen dat onze lobby heeft gewerkt. Uh? Wat waren onze belangen ook al weer?

Ds Hans van Dolder