Op weg naar de Oude Kerk moet ik altijd over de Lage Erfbrug. Op weekdagen staat die heel vaak open rond de tijd dat ik eraan kom fietsen. Dat is meestal rond zeven uur of iets later. Soms kan ik door extra vaart te maken - maar dat is zwaar want de weg voert er steil omhoog - het nog net halen. Maar meestal geef ik het op en stel me berustend op voor de neergelaten slagboom. En wacht. Hoeveel schepen moeten er door? En: hoe laat is het?

Het gebeurt wel dat er drie schepen passeren moeten. Voor mensen van de kunstacademie laatst een mooie gelegenheid een buitenbioscoop bij de omhoog staande brug  te beginnen. Terwijl je wacht, kun je film kijken. 

Op zondagen is het anders. Dan is de brugwachter naar huis. Zondag vieren. Zoals brugwachter Johan uit Klaaswaal. In de week zwaait hij regelmatig vanuit zijn hoge post op de brug in mijn richting, ben ik op zondag in Klaaswaal, dan knikt hij even naar me vanaf de kleine galerij links van de preekstoel. Op zondag kun je dan ook heel de dag de brug over zonder opgehouden te worden. Je hoeft je niet te haasten of te versnellen. De weg naar de Oude Kerk ligt heel de dag vrij voor je open, zodat het eigenlijk ook niet moeilijk zou moeten zijn om op tijd te komen. Maar dat is weer een ander verhaal. Gelukkig houden de kosters op zondag de deur van de kerk ook heel lang open.

Meestal ben ik op weekdagen al wat laat.

Omdat er juist nog iemand belde. Of  we met het eten laat waren.  En of de duvel ermee speelt, zie ik dan ook nog driehonderd meter voor me, dat Johan al op de fatale knop gedrukt heeft waarmee het hele brugritueel onherroepelijk zich afrolt.  Ik wacht en denk na. Hoe laat zou het zijn? Kom ik nog een beetje op tijd?

Wachtend bij de brug zie je rechts van je tegenwoordig een grote wijzerplaat met verlichte wijzers op het hoogste gebouw van De Schans staan. Makkelijk te zien. Zelfs door mij.  Terwijl je wacht bij de brug weet je meteen hoe laat het is. De klok loopt ook altijd op tijd. Misschien hebben de ouderen binnen de Schans dat ook indringend gevraagd. Want als je weinig tijd meer hebt, wil je wel weten hoe laat het is. Maar dat geldt heel je mensenleven. Reden waarom vroeger onder klokken vaak spreuken te lezen waren. Zoals: `Het is later dan je denkt'  of ergens in een dorp in Duitsland: `Eine ist deine letzte!'

Tijd is inderdaad dun water. Je houdt geen uur vast. Tijd gaat snel, er is geen maximumsnelheid, tijd vloeit zomaar de eeuwigheid in. En alles is weg. En jij bent ook weg. Zo sta ik de laatste weken steeds wat te peinzen bij de roodwitte slagboom. Maar gelukkig: de brug gaat al weer open. De brugwachter zwaait. Hoe laat is het? Op de klok van de Schans zie ik: Er is niet veel tijd meer! Haast je.

Allemaal mooie beelden van ons leven.

Er is een brug. Van de andere kant komt God naar ons toe. Hoe laat is het? Jezus zwaait al in onze richting. Na elke Laatste zondag gaan er weer Adventskaarsen branden. Wij weten op Wie we wachten.

Ds P.L. de Jong