Homepage
Geloven
In de kerk
In de stad
Home Lezen Column Archief column: Vertrouwen
PDFPrintE-mail
Archief column: Vertrouwen
Meer lezen over...
zondag, 08 januari 2006 19:52
Eind vorig jaar maakte Naut Wellink, president-directeur van de Nederlandse Bank, de opmerking dat de doorsnee-inwoner in dit land bijna nergens meer vertrouwen in heeft. Dat vond hij zorgelijk en hij meende dat ook de politiek zich dat moest aantrekken.
Wil het met ons land de goede kant op gaan, dan kan dat alleen als het vertrouwen aan de basis wordt hersteld. Op het moment doet dezelfde Wellink over de groei van de economie weer positief. Maar zijn opmerking over verlies aan vertrouwen in politici en de samenleving dragende instituten bleef bij mij hangen. Er zit, naar ik vrees, veel waarheid in. Ik blijf maar even bij mij zelf. Er is bijna geen instituut meer in de samenleving waarop ik het gevoel heb me zonder meer te kunnen verlaten. In de media heb ik nooit veel vertrouwen gehad, zelfs niet in het journaal. In de politiek proef je overal partijbelangen en eigenbelangen. De wereld van de zorg dan? Maar daar gaat tegenwoordig heel veel geld om, zodat men daar veel praat in termen van zorgproduct en zoveel minuten zorg per persoon. Ook ben ik blij dat ik niet bij de politie werk, want als je daar een probleem heb, ben je nog niet jarig. Heel lang had ik in elk geval groot vertrouwen in het openbaar ministerie en de onafhankelijke rechter. Maar ook dat is de laatste tijd sterk op de proef gesteld met al die kolossale fouten. De kerk misschien? Maar daar voltrok zich nog niet zo lang geleden een scheuring en ze doet niet anders dan krimpen.

Zo kan ik nog even door gaan. Er blijft weinig over om je vertrouwen in te investeren en het bevestigd te krijgen. Natuurlijk betekent dat niet dat er nergens integere mensen werken en dat niemand meer te vertrouwen zou zijn. Want zo is het niet. Bijna overal werken juist heel integere mensen, de meeste zijn zelfs zo. Maar samen lukt het ons kennelijk niet vertrouwen te vestigen en elkaar op dit punt een hart onder de riem te steken. Of zijn we gewoon een volk van klagers? Soms zit je dicht bij psalm 116. Daar zegt iemand in een flash back op een heel nare fase in zijn leven dat hij toen op een bepaald moment spontaan had gezegd: Alle mensen zijn leugenaars! Zo voelt het kennelijk soms. Terugkijkend geeft dezelfde man overigens toe dat hij ‘te snel’ was geweest met die opmerking en het ‘in haast’ had gezegd. In elk geval had hij gemerkt dat God zijn vertrouwen diep waard was geweest. ‘Ik bleef vertrouwen, zegt hij, ook al zei ik: ik ben diep ongelukkig.’ Dat kan dus ook. Vertrouwen oefenen tegen de klippen op. Maar dan staat er ook Iemand die door en door betrouwbaar is. Vertrouwen moet je geven en trouw moet blijken. Dat geldt iedereen. Gij in uw klein hoekje en ik in `t mijn.