Het was op een vrijdagmiddag in een november, een studiedag over bekering met als ondertitel - weer-zin- wekkend!? Ik zat daar met mijn vrienden in de hoop weer  zicht te krijgen op wat bekering vermag in klein verband en grotere verband in deze wereld. In eerste instantie werd ik teleurgesteld, voelde vervreemding. De lezingen waren me te ver van mijn bed.  Pas toen Willen Jan Otten, de dichter het woord kreeg, realiseerde ik me dat bekering zo’n intiem, mystiek, persoonlijk onderdeel is van een verhaal dat we in onze communicatie daarover met onze persoonlijke taal van doen hebben. Het luistert nauw wat we daarover zeggen. Het luistert ook nauw hoe we naar verhalen van bekering luisteren. Lees handelingen 9 over Saulus die gezegend wordt en een nieuw begin maakt. Bekering. Waar heeft bekering mee te maken? Met ‘opnieuw smaak krijgen’ werd me gezegd. Waar het ook te diepste mee temaken heeft zijn de verlangens van gezien en gezegend worden door de Allerhoogste. Op je benen, op je weg worden gezet in deze wereld, deze schepping van God, waarin Hij bezig is zich bekend te maken. Op de vraag wie moeten zich bekeren en waarom, kreeg ik een zeer bekend antwoord: ieder verlangt redding. Mijn vraag werd of redding van bekering afhangt. Daar moet ik nog even op kauwen. Het was een theologische onderonsje met een dichter als scheidsrechter. Ik ben er niet uitgekomen, wel zet zo’n middag me aan het denken. Wat zijn mijn bekeringsverhalen? Wat zijn de jouwe? Wanneer neem jij woorden als bekeren, terugkeren, thuiskomen, Gods aangezicht zien in de mond? Wat betekenen die woorden voor mij en de wereld? Voor nu onthoud ik dit: woorden kunnen eigenlijk bekering niet vatten. Het is een oerervaring van gezien zijn, gehoord worden door iemand die groter is dan wij. Als dat gebeurt dan komen we tot leven, staan we struikelend op, worden wakker in een nieuwe wereld en werken mee aan de vrede voor de stad.

Regine Folbert