Column: Getrouwd
‘Zo, dan ben je weer getrouwd’ zegt de juwelier als de gerepareerde ring past. ‘Dat was ik toch wel!’ antwoordt mijn vrouw.
De ring was in het ziekenhuis doorgeknipt. Na een jaar was duidelijk dat de ring niet meer om de rechterringvinger kon. Bijna 31 jaar geleden schoven we elkaar de ringen aan. ‘Niet doorschuiven’ had pastoor de Korte vooraf gezegd, de vertoning van wringende vingers op het altaar vermijdend. Een oecumenische inzegening, met toestemming van bisschop Simonis en met mijn vrijzinnig hervormde dominee Reitsema. Toch was mijn neef-getuige zo on-eens met de plechtigheid dat hij ons na afloop niet kon feliciteren, Ach protestantse fijnslijpers…
Vorige maand las ik in ons parochieblad Centraal! In de rubriek Tienertaal over mooie roomse gebeden om vergeving die voorganger en parochie afwisselend bidden. Ik ken dat na ruim dertig jaar ook wel ; antwoordt het volk rap ‘we zijn met ons hart bij de heer’ … ‘Hij is onze dankbaarheid waardig’. Ik mis persoonlijke, afwisselende, actuele zinnen die me aan het denken zetten. Soms mooi, minder mooi soms.
Minder laatst in de Prinsekerk. Ik herinner me de voorganger van jaren terug, vergaderingen, een enkele diakonale dienst. Allang gepromoveerd, drie jobs verder en inmiddels net emeritus nu preeksleeënd over psalm 84, geluk. De kleine dertig toehoorders krijgen een voor mij – vrijzinnige! – saaie orthodoxe preek. Beslist geen tienertaal! Een preek om tieners de kerk uit te jagen en mij in slaap te laten dommelen. Gelukkig (?) er waren geen tieners. Onze jongste van 25 jaar is de jongste… Gaat als ze in de ‘stad’ is wel mee naar parochiekerk, wijkkerk, de Remonstrantse. Want gedoopt in Het Steiger, deed ze in Arminius belijdenis, haar keuze. Verandering van spijs doet eten. Met gebed voor- en na, ‘bidden en danken’ op zijn protestants, zo’n stil standaard gebed al dan niet met kruisje.
En na het middagmaal een stukje uit de NBV, nu uit Wijsheid, want we hebben uiteraard de oecumenische versie. Zo zijn we getrouwd.
R. van Kesteren
Dit e-mail adres is beschermd tegen spambots, u heeft Javascript nodig om het te kunnen zien.
De ring was in het ziekenhuis doorgeknipt. Na een jaar was duidelijk dat de ring niet meer om de rechterringvinger kon. Bijna 31 jaar geleden schoven we elkaar de ringen aan. ‘Niet doorschuiven’ had pastoor de Korte vooraf gezegd, de vertoning van wringende vingers op het altaar vermijdend. Een oecumenische inzegening, met toestemming van bisschop Simonis en met mijn vrijzinnig hervormde dominee Reitsema. Toch was mijn neef-getuige zo on-eens met de plechtigheid dat hij ons na afloop niet kon feliciteren, Ach protestantse fijnslijpers…
Vorige maand las ik in ons parochieblad Centraal! In de rubriek Tienertaal over mooie roomse gebeden om vergeving die voorganger en parochie afwisselend bidden. Ik ken dat na ruim dertig jaar ook wel ; antwoordt het volk rap ‘we zijn met ons hart bij de heer’ … ‘Hij is onze dankbaarheid waardig’. Ik mis persoonlijke, afwisselende, actuele zinnen die me aan het denken zetten. Soms mooi, minder mooi soms.
Minder laatst in de Prinsekerk. Ik herinner me de voorganger van jaren terug, vergaderingen, een enkele diakonale dienst. Allang gepromoveerd, drie jobs verder en inmiddels net emeritus nu preeksleeënd over psalm 84, geluk. De kleine dertig toehoorders krijgen een voor mij – vrijzinnige! – saaie orthodoxe preek. Beslist geen tienertaal! Een preek om tieners de kerk uit te jagen en mij in slaap te laten dommelen. Gelukkig (?) er waren geen tieners. Onze jongste van 25 jaar is de jongste… Gaat als ze in de ‘stad’ is wel mee naar parochiekerk, wijkkerk, de Remonstrantse. Want gedoopt in Het Steiger, deed ze in Arminius belijdenis, haar keuze. Verandering van spijs doet eten. Met gebed voor- en na, ‘bidden en danken’ op zijn protestants, zo’n stil standaard gebed al dan niet met kruisje.
En na het middagmaal een stukje uit de NBV, nu uit Wijsheid, want we hebben uiteraard de oecumenische versie. Zo zijn we getrouwd.
R. van Kesteren
Dit e-mail adres is beschermd tegen spambots, u heeft Javascript nodig om het te kunnen zien.
