Een boot met hulpgoederen en actievoerders vaart vanaf Turkije richting de Gaza-strook, en wordt tegengehouden door het Israelische leger. Gevolg van de clash: 9 doden.  We hebben nog geen idee wat er daadwerkelijk gebeurd is, maar onmiddellijk weten het pro-Israel- en het pro-Palestina-kamp precies hoe het zit. Ze schreeuwen om het hardst naar elkaar op straat, in tv-studio's en in krantenkolommen.

Volgende week mogen we weer stemmen. Elke avond zijn er nieuwe debatten, al dan niet met koe-bel, rode loper of een ondervraagster die zo lief kijkt. De politici weten precies hoe het zit. Ze schreeuwen om het hardst naar elkaar op straat, in tv-studio's en in krantenkolommen.

De Belgische taalstrijd, de eurocrisis, de olieramp in de VS, homo's in Malawi, Noord- en Zuid-Korea, Joran van der Sloot, of vul maar een ander onderwerp in. Mensen weten precies hoe het zit. Ze schreeuwen om het hardst naar elkaar op straat, in tv-studio's en in krantenkolommen.

Centraal bij dit alles staat ''het eigen gelijk''.

Is er nog iemand die luistert? Die zich in de ander verplaatst? Die het allemaal kan relativeren? Die goede raad geeft, zonder addertje onder het gras? Die niet uitgaat van gelijk hebben, maar van gelijkwaardigheid. Ik weet gelukkig waar ik die iemand kan vinden. Als u hem ook wilt leren kennen, zie ik u zondag.

Guido van Riet