Veel mensen wachten op een grote klap. Dat merken we aan de paniek die een schreeuwende man veroorzaakt op de Dam op 4 mei. Maar we merken het ook aan de gelatenheid waarmee mensen reageren op groot nieuws over de financiële en economische crisis: "Dat hadden we wel verwacht!" Maar tegelijk zijn we als de dood dat de klap naast ons valt.

Al langer slinkt het basisvertrouwen van de bewoners van het comfortabele deel van de wereld. Alles waar we op leunen, blijkt niet zo stabiel als we geloofden. Niet alleen kunnen banken omvallen, maar ook landen kunnen failliet gaan. Steeds meer kiezers zweven. Peilingen zijn bijna dagkoersen geworden. De zekerheid rond macht en geld, die we in het westen opgebouwd hebben, staat steeds meer op losse schroeven. Wie regeert morgen? Wat is mijn geld en huis morgen waard? Al ons systemen zijn zo mooi, maar ook zo kwetsbaar. Een aanslag of een stroomstoring en ons elektronisch leven loopt in de soep.

De keerzijde van deze ontmaskering van de zekerheid draagt iets positiefs in zich. Ze zegt: "Welkom in de echte wereld. Een wereld waar de meeste mensen op deze planeet al in leefden. Een leven in kwetsbaarheid en afhankelijkheid".

Er hangt iets in de lucht. Een gevoel van angst voor de grote klap. Maar ook een realiteitszin en een moed om gewoon te leven in deze nieuwe oude wereldorde. We staan op scherp om weg te rennen als de klap dichtbij dreigt te vallen. Is het ook een nieuw begin van anders leven en geloven?

Ds Hans van Dolder