Ik lig op de bank want deze column moet geschreven. Voor het oog gebeurt er niets, geen ledemaat aan mij beweegt en m'n ogen zijn gesloten. Het is alsof slaap me heeft bevangen. Maar schijn bedriegt, m'n gedachten zijn niet aan nul gelijk geworden. Integendeel ze vermenigvuldigen zich. Terwijl er aan mij niets gebeurt, gebeurt er in mij van alles.
De elf van FC Twente worden kampioen door de eerst elf, vervolgens tien, daarna negen en uiteindelijk acht van Feyenoord met 10 tegen 0 te verslaan. Dat levert groot spektakel op. Het stadion van Sparta waar de wedstrijd om onduidelijke redenen wordt gespeeld, barst uit z'n voegen als burgemeester Aboutaleb woedend de spelers van FC Twente sommeert ogenblikkelijk naar Enschede af te reizen en nooit meer terug te komen. De aanwezige bobo's van de KNVB vallen bij zo'n brutale aanslag op het fragiele systeem dat 'eredivisie' heet uit hun zakelijke stoelen - excuseer 'business-seats' - van de schrik. Prompt beginnen de sirenes in de wijde omgeving zo doordringend te loeien dat m'n trommelvliezen naar binnen worden gedrukt.
Met een ruk vlieg ik overeind, m'n jongste heeft het op een krijsen gezet. Reality, raw and rude. Na wat tuttelen met een speen verstomt het geween en neem ik voor een tweede keer op de bank plaats. Deze keer vastbesloten het dommelen doelgerichter aan te pakken.
Daartoe werp ik m'n blik naar boven, naar de poster die al jaren tot ergernis van m'n vrouw scheef aan de muur hangt. Op die poster staat de tekst van een gedicht dat Hanny Michaelis heeft geschreven, ooit gehuwd met Gerard Kornelis van het Reve tot die... Verdorie, de vuilniszak moet naar beneden en wel per direct. Ik haast me naar de keuken zonder er ooit aan te komen, de zak blijkt gebarsten zodat de hele vloer met troep bezaaid ligt. Luiers barstend van baby's uitstoot dreigen me te verpletteren. Ik val languit achterover en vind mezelf op de bank terug, door 'a dream within a dream' bij de neus genomen.
Al met al heeft het uitstapje naar de letteren me niet aan tekst voor een column geholpen. M'n blaadje is maagdelijk wit gebleven, nog steeds beschik ik over niets. Grimmig beklim ik de bank en leg me aan het werk. Purpose driven tot en met.
Ik sluit m'n ogen en uit het niets verschijnen de vierkante vormen van Rita Verdonk achter het spreekgestoelte van de Tweede Kamer. Provocerend vraagt ze of iemand misschien iets aan haar ziet. Nog voor er iemand kan reageren, wijst ze vol trots op een boerka die doorzichtig is. 'Deze doorkijkboerka is het attribuut waarmee de doorbraak in de integratie van de moslimse medelander bewerkt kan worden.' Het wordt het beleidsvoorstel van het jaar, binnen een mum van tijd stijgt de parlementaire uitvergroting van Verdonks ego tot duizelingwekkende hoogte in de peilingen. Veertig - nee, vijftig - nee, zestig - nee, zeventig - nee, tachtig zetels lijken er voor Trots op Nederland in het verschiet te liggen. Terwijl deskundologen zich in allerijl naar Hilversum spoeden om de situatie tot vijftig decimalen achter de komma te ontleden en opiniepeilers proberen elkaar met de waanzinnigste prognoses te overtroeven, stoot ik m'n glas met cola van het tafeltje naast de bank.
Het enige resultaat van een middag proberen doelgericht aan dommelen te doen. Waarom moet alles koste wat het kost doelgericht zijn, vraag ik me nijdig af. Alle doelgerichtheid aan m'n dommelen ten spijt heb ik niets in handen dat zich tot een column uit laat werken. Alleen vlekken in het kleed.
Ik herschik mezelf op de bank en besluit het doelgerichte aan m'n dommelen te laten voor wat het is. Doelloos dommel ik vast niet doellozer dan doelgericht.
Arjan de Kwaadsteniet