Al 37 keer in mijn bestaan is bij het overgaan van wintertijd naar zomertijd de klok een uur vooruit gegaan. Dan mag je het onderhand wel een keer door hebben, zou je zeggen! Toch ging het zondag mis: verslapen...

Ik had de wekker op mijn telefoon weliswaar een uur eerder gezet, maar het ding ging niet op tijd af doordat het uit zichzelf de tijd weer aanpaste. Het vervelende was dat ik twee oudere dames naar de kerk had moeten brengen, die nu vergeefs op mij in de hal zaten te wachten!

Toen ik belde om het uit te leggen, kreeg ik ze niet te pakken. Dus ik hoopte dat iemand anders ze misschien toch naar de Pelgrimvaderskerk had gebracht. Daarom besloot ik alsnog snel die kant op te gaan, misschien zou ik het nog een beetje kunnen goedmaken door ze terug te vervoeren..

Hoewel ik de dames niet in de kerk trof, was ik achteraf toch blij dat ik gegaan ben. Ik kwam namelijk een aantal mensen tegen die ik al langer wilde spreken. Joop bijvoorbeeld. Joop is niet meer zo gezond, maar ik merkte tot mijn vreugde dat hij nog vol grapjes zit. Bovendien kon ik 19 belijdende catechesanten de hand schudden en Gods zegen wensen. En een hoop kerkgangers konden eens flink lachen om mijn blunder. Ik bleek trouwens niet de enige te zijn.

Is dit alles toeval? Ik denk het niet. Natuurlijk had ik liever op tijd de oudere dames naar de kerk gebracht! Maar ik voelde ook dat God me als het ware een knipoog gaf door me andere mensen te laten ontmoeten. En met de dames maak ik het nog goed. Ze vonden het niet zo erg, zeiden ze; ,,Ach meneer Van Riet, we hebben in ons leven al zó veel preken gehoord..''

Guido van Riet