In de Osseweierstraat hangt een groot bord met de kreet "Eens komt alles goed" tegen de achtergrond van sixties-achtig bloemenpatroon en een lege  fauteuil.  Elke keer irriteert en intrigeert mij deze zogenaamde kunstuiting. Want deze zin zet je kijken naar het leven op scherp. Want het is maar hoe je de zin leest. Wat je meemaakt, aan welke kant van vrees en hoop je staat. En de slogan staat nog scherper op de Paasflyer van dit jaar: Alles komt goed.

De tekst op de flyer is dan ook allereerst doorgescheurd. Het kan een enorme dooddoener zijn om dit van iemand te horen. Als je midden in verdriet of moedeloosheid zit, kan zo'n opmerking zwaar irriteren. Je voelt je niet serieus genomen. Want het is niet goed. Misschien komt het ook wel nooit meer goed.

Maar heeft dit het laatste woord? Voegen de stilte van de lijdensweek en het feest van Pasen daar iets aan toe dat hout snijdt? Woorden die beklijven. Compassie die echt is. Hoop die weer niet zo maar omwaait. Waar komen we als kerk mee aan in deze wereld?

In ieder geval met een uitnodiging om het mee te durven geloven. Dat er in het leven ook weer iets bij elkaar gebracht kan worden door Jezus. Niet naadloos opgelost. Niet vlekkeloos gelijmd. Maar met wonden en littekens. Maar ook nodigen we uit om te vieren. Omdat er ook iets zichtbaar wordt van geloof dat er meer is.

Hans van Dolder