Hun vraag verraste me. Of er in Rotterdam nog diensten waren met biddag. Even kon je de stilte horen in de consistorie naast de kerk waar ik zo-even de dienst leidde. Nog. Vooral dat woordje bleef bij me haken.

Een naar woordje vind ik het. Nog. Drie letters slechts maar letters geladen met pessimisme. Wat 'nog' is, staat op het punt te verdwijnen. Onontkoombaar. Zo gaat dat. Het is een zaak van tijd geworden voor het zover is.

Of er in Rotterdam nog diensten waren met biddag. Ik kon de broeders van de kerkenraad geruststellen. Die zijn er nog. Er komen zelfs mensen naartoe. Oudere en jongere, van de laatsten het meest. Zo 'nog' is het allemaal niet met de kerk in de stad. Of wel?

Dat hangt (mede) van ons af. Van ons bidden voor de kerk vooral.

Dat kun je namelijk doen.
Nog altijd.
Vandaag nog.

Arjan de Kwaadsteniet