`Dominee, doet u ook mee? We hebben niet genoeg mensen voor een CDA-lijst in Delfshaven.' Tijdens de koffie na een morgendienst in oktober werd ik aangesproken door een paar jonge mensen. `Wilt u ook niet op onze lijst staan?' Ik zei: `Okay, ik doe mee, maar wel zo laag mogelijk!'
Het werd een hele bijzondere ervaring. Lijsttrekker was de heer Ali Ishan Unal die in vorige tijden in de deelgemeenteraad als portefeuillehouder zijn kwaliteiten al uitvoerig had laten zien. Het werd een heel aparte lijst. Met allemaal moslims afgewisseld met christenen voornamelijk uit de Oude Kerk. Een bij elkaar geraapt stel voor elkaar eigenlijk vreemde mensen die ineens heel vertrouwd met elkaar de handen ineensloegen. Het kon de oude hervormde kerk wel zijn. Van mij werd niet veel verwacht. Mijn rol was lijstvulling en zaalvulling. Kwam er een belangrijke gast in `ons verkiezingspand' , dan werd ik - omdat ik alleen overdag kon - geacht daar bij te zitten. Tussen een aantal turkse CDA-broeders zat ik dan met groene shawl om een half uur stil te luisteren naar de deskundigen. Over groen en veiligheid en noem maar op. Ali zelf altijd druk en vriendelijk en het woord voerend. Daarna werd een rondje gelopen in de buurt, maar ik mocht dan wel weer naar huis. Eén keer liet ik me overhalen op een middag mee te gaan canvassen in een zaal met 60 plus dames wachtend op de start van een bingo. Deze middag - in cognito natuurlijk - zal ik niet snel vergeten. Van de bingodames kwam zoveel modder over me heen dat ik hoopte dat de bingo heel gauw begon. Een harde stage die ik tijdens mijn studie zo nooit meemaakte.
Leerpunten? Heel veel. In het kantoor van Unal hing achter ons een klok. Die `liep tegen de klok in'. Was het tien voor vijf, dan was het tien over vijf. De lijstrekker legde iedereen uit dat tegen de stroom en tijd indenken in onze tijd wel eens heel nuttig zou kunnen zijn. De klok gaf me veel te denken terwijl ik stil zaalvulling zat te wezen. In de laatste weken werd de euforie steeds groter. We rekenden al op een monsterzegen. Maar het werden twee zetels, overigens nog altijd een verdubbeling. Want dat leer je in de politiek ook: altijd zo de situatie duiden dat het tien over vijf is als het tien voor vijf lijkt. En omgekeerd.
Intussen is landelijk het eerst lijstrekkershoofd al gevallen. Wie de laatste tijd mevrouw Agnes kant van de SP bezig zag, begreep dat er een drama op komst was. Elke zin die ze zei kostte minstens duizend kiezers en Balkenende kreeg nog net niet de schuld van de foute baan van Sven Kramer. Maar dramatisch is het voor haar natuurlijk wel. Haar opvolger Emile Roemer speelt gelukkig saxofoon. In de politiek gaat het er bij verlies keihard aan toe. Harder dan in de kerk. Gelukkig ligt mijn roeping daar.
Ds P.L. de Jong
