Ha de zon. Als ik vanmorgen vanuit het poortje het schoolplein opfietst luiden de kerkklokken van de kathedraal. Kwart over negen. Misschien een mis vanwege de vasten. Je hoeft niet van het houtje te zijn om bij klokgelui stil te staan. Het zet even aan het denken, zo op een vrijdag in Rotterdam-west. Vanochtend vierentwintig jaar gelden werd onze tweede geboren, Martijn.
In de kraaminrichting aan de Mathenesserlaan.
Een zonnige voorjaarsochtend zoals vandaag.
‘Een koningswens, jongen en meisje!', feliciteerde mijn chef, toen ik mijn afwezigheid verklaarde.
Acht dagen later mochten moeder en kind naar huis.
Met mijn vaders Volvo reden Iris en ik naar de Mathenesserlaan.
Bij nummer 470, toen uitvaartcentrum, zag het zwart van de mensen, vooral Surinamers.
Wanneer we later met ons vieren naar huis reden, zette de rouwstoet zich in beweging.
Vreugde passeert verdriet, bedacht ik, een dot gas gevend.

Martijn is een paar weken geworden.
Op de woensdag voor Pasen hebben we hem begraven op Sint Laurentius.
Een korte viering in de kapel.
We lazen uit het Emmäusverhaal uit de ‘Bijbel voor de kinderen' die voor de doop klaarlag.
Die bijbel heeft Iris zopas meegenomen toen ze het huis uitging, de avond ervoor heb ik er aan tafel weer uit voorgelezen.
Toen het jaar erop Saskia was geboren, kochten we een nieuw exemplaar.
Die kinderbijbel verhuist binnenkort mee naar ons nieuwe huis en zal Saskia meenemen als zij het ouderlijk huis verlaat.

We gaan verhuizen, blijven in Blijdorp.
Straks uitzicht op parochiekerk en de torenspits van de Prinsekerk.
Daarin hangen drie klokken. Ze hebben namen: Roeper, Juicher en Trooster.
Klokken voor elke dag.

Ronald van der Meer