De afgelopen dagen zinderden van de naam  Barack Obama, gekozen tot president van Amerika.  Even leek de credietcrisis door iedereen vergeten. De aandacht van zeg maar heel de wereld was gericht op de 4e november. Voor wie er bij wilde zijn werd het een spannende nachtfilm met een historische uitkomst. Voor het eerst in de geschiedenis van Amerika, begonnen in 1620 in Delfshaven met een Woord en gebedsdienst op de kade ergens in de buurt van onze Oude Kerk voor de ruim veertig pelgrims die aan boord gingen van de Speedwell, werd iemand uit de zwarte gemeenschap gekozen tot het hoogste ambt in de US.  Veertig jaar na de moord op ds Martin Luther King. Voor de mensen die zich dat nog herinneren de vervulling van een droom en een belofte voor de toekomst.

Mede door dit historische moment lijkt de euforie over Obama’s verkiezing ineens geen eind te hebben. Wat de verwachtingen betreft is de sky letterlijk de limit. En de bekende Amerikaanse trots en optimisme lijken weer helemaal terug.  Maar of dat niet allemaal te veel is om van een mens te verwachten? Een van onze psalmen zegt nadrukkelijk je hoop niet te zetten op mensen. En al helemaal niet op prinsen of soortgelijke mannen met macht. Omdat het allemaal mensen zijn zo machtig als ze ook mogen zijn. Met dat soort verwachtingen val je altijd een keer om. Wat Obama betreft hoef je geen profeet te zijn om te weten dat hij alles wat hij beloofde nooit kan waar maken. Nog steeds is er geen eind in zicht voor de credietcrisis. Een crisis in de echte economie is al in voller gang. Wat zal er in Amerika gebeuren als men merkt dat huizenprijzen en pensioenen, zorg en ziektekosten zwaar onderdruk blijven ondanks Obama? Geschiedenis schrijven en meemaken is mooi, maar daarvan kun je geen brood kopen.

Maar misschien weet Obama wel de hoop wakker te houden. De hoop op een nieuwe tijd en een ander nieuw klimaat. Van verandering in de zin van vernieuwing en hoop. Tegen alle pessimisme in wist hij tot het laatst het geloof in `Yes we can’ vol te houden. Hopelijk blijft men dat zeggen en geloven, ook als duidelijk wordt dat men mogelijk nog hele diepe dalen door zal moeten.  Zoals de pelgrimvaders oceanen moesten oversteken. Pelgrims weten sowieso nooit precies  waar ze uitkomen. Maar dat hoeft niemand te ontmoedigen de hand aan de ploeg te slaan in afhankelijkheid van de zegen van God. God bless, zo hoorden we heel vaak. Die zal Obama nodig hebben. Heel de wereld. Het geloof: Yes He can!
   
Ds Piet de Jong