Net zijn de Olypische Spelen begonnen op 888 – geluksgetal van de Chinezen, magistrale openingsceremonie, maar intussen vlogen de gevechtsvliegtuigen al - en vieren we de eerste medailles, maar het is al weer oorlog. Met alle gruwelen die daarbij horen. Mensen in schuilkelders, of vluchtend over straat. Overal gedode mensen. En verder vooral mannen die vanaf het scherm ons zeggen dat ze gelijk hebben met hun bommen. Anderen vragen zich af hoe dit mogelijk is anno 2008, alsof ze de laatste jaren op een andere planeet hebben gebivakkeerd. Ik luister maar even niet. Gelukkig zit ik deze keer eens niet op het strand deze treurigheid tot me te nemen, maar gewoon thuis. Met zand tussen je tenen voel je je pas echt machteloos. Van de Russen zijn we nog niet af, terwijl we eigenlijk nog bezig waren om ons zelf een goed geweten over Peking te bezorgen. Weinigen waren overigens vorige week op dit punt zo duidelijk als de veel gesmade Bush.
Het is dus weer augustus en het is weer oorlog. In de krant zie ik echter een foto van twee medaillewinnaars in Peking. Nota bene bij het luchtpistoolschieten! De Russische Paderina en de Georgische Salukvadze wonnen zilver en brons en omarmden elkaar voor het front van heel de wereld. Voor mij vormen zij even het echte goud van Peking.
Ds. Piet de Jong
