Terwijl de komkommertijd maar niet over zijn hoogtepunt heen leek te komen en de media over weinig meer dan de Olympische Spelen wisten te berichten, verscheen er vorige week tot mijn verrassing een bericht op mijn scherm - ik neem het nieuws vooral in digitale vorm tot me - waar ik wel van opveerde. Het betrof een column die dominee De Fijter uit Kampen in het Centraal Weekblad (een opiniërend tijdschrift van synodaal-gereformeerde origine) had geschreven. Over de slechte verhoudingen tussen de vele kerken van protestantse signatuur in ons land en wat daaraan te doen. Mijn interesse was direct gewekt.

Voor wie niet weet over wie het gaat, Gerrit de Fijter zit de vergaderingen van de PKN-synode voor. Iemand wiens mening ertoe doet als het over de kerk gaat.

In zijn column bepleit De Fijter dat er een nationale synode van alle protestantse kerken in Nederland moet komen. Ervaringen tijdens zijn vakantie op een camping in de Ardennen brachten hem op dit idee. Hij zag dat protestanten uit allerlei denominaties in het buitenland zonder problemen in één en dezelfde dienst bij elkaar konden komen en trok de conclusie dat wat buiten de grenzen van ons land gebeurt ook binnen die grenzen moet gebeuren. Wat hem betreft gaan protestanten uit verschillende kerken met ingang van vandaag bezig boven al die jammerlijke scheidingen uit te komen. Een nationale synode - een vergadering van beleidsmakers uit alle kerken van protestantse signatuur - zou zo'n proces van heling in gang kunnen zetten en aan kunnen sturen.

Het lijkt me een uitstekend idee, niet in de laatste plaats omdat het zowel door een ideaal wordt gedreven als aan de realiteit is georiënteerd. De Fijter wil niets liever dan al die protestanten van verschillend pluimage bij elkaar brengen maar hij beseft tegelijkertijd dat die uit zichzelf niet bijzonder geneigd zijn elkaar op te zoeken. Terwijl hij gelooft in de kracht van datgene wat bindt, onderschat hij de kracht van datgene wat scheidt niet. Een goed gesprek over beide is een eerste vereiste wil er iets tussen de kerken gaan vonken.

Van zo'n tegelijk bevlogen en nuchter verhaal veer ik op, hopelijk de beleidsmakers in de kerken ook. 

Arjan de Kwaadsteniet