Al in 1804 besloot in Engeland het parlement hiertoe op lang en vurig aandringen van William Wilberforce. Ons land volgde heel langzaam via diverse stappen. Eerst wel verbieden maar niets doen en dat soort maatregelen. Maar in 1863 was het dan zover. Van schadevergoeding was geen sprake. Integendeel, de vrijgelaten slaven moesten nog 10 jaar doorwerken tegen geringe betaling, terwijl de slavenhouders een financiële compensatie kregen voor geleden verlies.
Anno 2008 kun je je dit bijna niet voorstellen. De rechtvaardiging van de slavenhandel was eeuwen lang een hele simpele: waren die mensen in Afrika wel mensen in de zin dat ze een ziel hadden? En zo ja, dan hadden de slaven nog ‘geluk’ dat ze als slaaf werden weggehaald – want de mensen die niet als slaaf werden verkocht gingen als niet- christelijke heidenen voor eeuwig verloren – omdat ze nog een kans op eeuwig heil kregen, namelijk als ze als slaaf werden gekocht door een christelijke familie en zo in aanraking kwamen met het evangelie. Een bekend geworden slavenbootkapitein was de latere dominee John Newton. Nog betrekkelijk jong voer hij in dienst van een reder in Liverpool naar Afrka om slaven op te halen en naar Amerika te vervoeren. De toestanden die hij onderweg meemaakte waren zo afschuwelijk, dat hij na een aantal jaren, ook op aandringen van zijn verloofde die erg gelovig was, tot inzicht kwam. Hij werd een beroemd predikant die veel liederen schreef voor the men in the street, oa het lied Amazing Grace en steunde Wilberforce in zijn strijd tegen
de slavernij. Als je je maar even verdiept in deze zo treurige letterlijk gitzwarte pagina’s van de geschiedenis en ook van onze geschiedenis, dan word je stil van verdriet en schaamte.
Woensdag werd het ook in onze stad luidruchtig gevierd. Rond 12 uur passeerde voor mijn deur een vrolijk dansende optocht richting de Coolsingel. Onder hen ook veel ouderen in originele Surinaamse gewaden. Jongeren sloegen zo hard als ze maar konden op hun trommels. Want het slaventrauma zit heel diep. Je moet heel hard slaan om het weg te krijgen, als dat nog ooit zal lukken. Het zijn ook maar een paar generaties en dan ben je al bij eigen ervaringen.
De optocht maakte een hele opgewekte indruk, begeleidende politie was niet nodig. `s Avonds laat hoorde ik ze nog heel lang op hun trommels slaan en feestvieren bij het Grote Visserijplein. Ze konden er geen genoeg van krijgen. Daar kan ik me iets bij voorstellen. Vrijheid is zo’n kostbaar iets. Vrij zijn ook om anderen te helpen ook vrij te zijn. Op deze trommel kunnen we samen niet hard genoeg slaan. Birma, China, Zimbabwe. Goed dat we naast 5 mei ook 1 juli hebben. Er is in onze wereld nog heel veel Keti koti te doen.
O gij verdrukten, die onrecht moet lijden
Hij die u recht verschaft is hier!
Hongerige, Hij wil u spijze bereiden,
Dorstige, zie de heilsrivier!
Zijt gij geboeid, Hij maakt u vrij;
God schenkt genade velerlei.
Halleluja! Halleluja!
