Nederland kleurt oranje maar Rotterdam kleurt geel. Wie al die voetballers bij het minste of geringste als stervende zwanen ter aarde ziet vallen, hunkert naar sport waarbij echt pijn wordt geleden. Elke topsporter in iedere tak van sport vaart voor een groot deel wel op zijn techniek, maar wie niet kan afzien heeft in de Tour niets te zoeken.

Het gaat slecht met de bouwmarkten.

Niet zo gek, als je elke zondag open bent, dan extra korting geeft en je personeel dubbel uitbetaalt… Tel uit je verlies.

Bij Hema kon je met Luilak voor half acht met flinke korting afrekenen. Ludiek, druk was het niet.

Een boot met hulpgoederen en actievoerders vaart vanaf Turkije richting de Gaza-strook, en wordt tegengehouden door het Israelische leger. Gevolg van de clash: 9 doden.

Vorig jaar was in Rotterdam de oprichting van het platform voor alle religies en levensbeschouwing en wel op verzoek van de gemeentelijke overheid. En zo'n dialoog platform is geen overbodige luxe in de verwildering van goed begrip, eerlijke gesprekken en respect. Als kenner van culturen, verschillende confessies, de kunsten was ik erbij gehaald om van alle suggesties en ideeën een ‘programma te bakken'. Dat betekende maandenlang vergaderingen bezoeken, goed luisteren en je bent blijvend verbaasd over allerlei gevoeligheden, die feitelijk niets voorstellen, maar door onachtzaamheid onoverkomelijk kunnen worden. Ik voelde mij soms verkenner in een mijnenveld.

Veel mensen wachten op een grote klap. Dat merken we aan de paniek die een schreeuwende man veroorzaakt op de Dam op 4 mei. Maar we merken het ook aan de gelatenheid waarmee mensen reageren op groot nieuws over de financiële en economische crisis: "Dat hadden we wel verwacht!" Maar tegelijk zijn we als de dood dat de klap naast ons valt.