1. Vragen en verlegenheden
In de afgelopen winter is er in de vergaderingen van het ouderlingencollege heel vaak nagedacht over de vragen rond de huidige relatievorming. Het valt op, dat in de laatste jaren ook in onze gemeente het samenwonen toeneemt, ook onder hele meelevende jonge mensen. Ook onder mensen die trouw deelnemen aan de viering van het Avondmaal of zich voorbereiden op het doen van belijdenis. Hoe kijk je daar als kerkenraad tegen aan? Een andere zorg is, dat de laatste jaren een aantal huwelijken van mensen die heel sterk met de gemeente verbonden zijn, uit elkaar gegaan zijn. Omgekeerd staan er dit jaar vele huwelijksdiensten op het programma, onder hen ook een aantal van wie een van de partners eerder in de kerk trouwde. Best ingewikkeld, maar mag je hen een gebed om de zegen van God onthouden, als ze bezig zijn hun leven weer op orde te brengen, zich daarbij sterk bewust Gods hulp hard nodig te hebben. Nog een ander punt van bespreking zijn de zusters en broeders van de gemeente, die anders geaard of gericht zijn. Van hen gaan velen een weg alleen, anderen zijn erg dankbaar voor een vaste vriend of vriendin. En zo zie je ze ook in de kerk en ook wel bij de viering van het sacrament. Zijn er voor hen eventueel ook regels? Kortom: alles wat in onze samenleving voor komt, komt ook in onze gemeente voor. Er is veel in beweging.

Daarover hoeven we ons niet te verbazen en heel vaak is het zo, dat mensen tegen mij /ons in persoonlijke gesprekken zeggen: het mag allemaal hetzelfde lijken, wat wij doen, maar dat is niet zo. Wij brengen de vragen over onze relatie, de moeite en pijn soms steeds heel serieus in gebed bij God, dat maakt toch heel veel uit? Ongetwijfeld! Daarom is het ook niet eenvoudig om even voor iedereen tegelijk een soort visie en beleid te ontwikkelen. Haast elke situatie is weer anders.

Nog een ander punt: in onze gemeente zijn er ook nogal wat trouwe leden, die oprecht moeite – en soms ook intens verdriet – hebben over wat zich in de relationele sfeer op het moment allemaal afspeelt. Zij vragen ons als kerkenraad en dominee’s soms heel direct: kan en mag alles hier? Waar ligt de grens? Denken jullie hier weleens over na als kerkenraad of doen jullie je ogen gewoon ervoor dicht? Of vind je alles goed?

Afgelopen winter hebben we regelmatig over deze dingen intensief nagedacht. Want ik verzeker u: wij hebben onze ogen open. En ook: wij proberen wel degelijk beleid te ontwikkelen die aansluit bij onze hervormde bijbelse indentiteit. Aan het eind van de laatste bespreking nam ik op me – men vond dat nodig - om ook in Het Kompas hierover een paar woorden op te schrijven. Hoe moeilijk het ook is dat goed te doen. Voor nu beperk ik me even tot de volgende opmerkingen:

1. wij denken heel goed na over al deze vragen en gaan geen uit de weg.
2. ons uitgangspunt is steeds de bijbel en onze insteek een pastorale. Mensen gaan voor regels
3. rond de viering van het Avondmaal grijpen we niet snel in. Jezus Christus is het zelf die ons roept, wie we ook zijn; en wie zijn stem hoort, die kome tot Hem. En laat zich door Hem aanraken, troosten, weer op de goede weg zetten, corrigeren of wat je ook nodig mocht hebben van Hem.
4. onze pastorale gesprekken beogen dus niet snel iemand af te houden, maar juist bij Christus te brengen. Intussen zijn er wel gesprekken over deze dingen met de bijbel open .
5. Belangrijk is voor ons ook, in hoeverre mensen echt serieus, gelovig en trouw hun plek innemen in de gemeente. En zelf aangeven in grote afhankelijkheid van God hun weg te willen zoeken en gaan, ook in hun relatie.

Hier houd ik het even bij. Mogelijk schrijf ik in het volgende Kompas nog een paar woorden meer. Intussen kunt u mij / de kerkenraad aanspreken. Ook ben ik bereid om in elke kring met u / jullie over deze dingen te praten. En heb je zelf in je relatie een groot probleem, pijn of verdriet, dan kom er mee. In het ouderlingencollege wordt op het moment ook hard gewerkt aan een cursus voor pas getrouwden. Daarover later meer.