Gijs, kom naar huis

Vanuit mijn werkkamer kijk ik al weken op een boom schuin tegenover mijn huis waarop een geplastificeerd  vermissingsbericht is vastgeprikt. Het gaat om een kat, luisterend naar de naam Gijs. Hij is al weken spoorloos. Omdat op een bepaald moment mijn auto juist onder de betreffende boom stond geparkeerd, voelde ik me verplicht eerst heel de tekst van het drama te lezen alvorens weg te rijden. Er was ook een foto bij waarop een grote grijze kater  met witte borst en witte poten je indringend aankijkt. `Dit is mijn lieve Gijs,'  stond erbij. `Hij is ontglipt en weet hier totaal de weg niet. Wij waren juist verhuisd uit Hilversum. Ik mis hem vreselijk. Het is een nachtmerrie. Gijs, kom naar huis! Heb je hem gezien? Dan bel de volgende nummers.'

Zo ongeveer.

Of u het gelooft of niet: deze Gijs houd me al weken bezig. Het bericht, inmiddels zwaar verfomfaaid door de regen, blijft me prikkelen. Zou er nog hoop voor Gijs zijn? Het zal wel komen door de sfeer van kerst. Want  een hele oude kerstgedachte is, dat op het kerstfeest mensen thuis komen. Vaak na lange en emotionele zwerftochten door het leven. Soms na dramatische jaren in een buitenlandse  gevangenissen en strafkampen, sommigen weten het spannend te maken. Maar gelukkig: op kerst komen mensen thuis.

Met kerst ga je naar huis en met kerst kom je thuis. En haast iedereen weet hoe dat voelt.

Mensen zijn net katten

Misschien katten ook . Want katten zijn net mensen en omgekeerd. Sommige letterlijk.  Wel eens van een valse kat of een  jaloerse kat gehoord? Oja,  zeg je misschien meteen. Dat is sprekend mijn zus. Of mijn vriendin. Soms zegt iemand ook wel eens: Dat is mijn moeder, die gunt me helemaal niets.

Net als katten is elk mens zijn eigen mysterie. Zo kan ineens iemand weg zijn. Weggeglipt in een andere leven of een andere relatie of gewoon weggeraakt uit de vertrouwde omgeving. Ineens is een mens soms een soort zwerver geworden. Van loket naar loket, van ziekenhuis naar ziekenhuis. In één jaar tijd kan er heel veel gebeuren. Dingen die je uit het lood slaan. Dingen met jezelf  of met een van je kinderen. Dingen die je soms verwarren en vervreemden van wie je lief waren en ook wie je zelf altijd was....zodat je in de spiegel kijkt en denkt: Wat ben jij ineens oud geworden. Of: Waar is jouw vrolijkheid, jouw humor, jouw geloof gebleven?

Cynisme

Op zulke momenten is het altijd oppassen voor cynisme. Dat is een soort zwart gevoel waardoor mensen misschien wel om je lachen maar nooit meer vrolijk van je worden. Omdat je je aan alles en iedereen ergert. Je ergert  je aan de zoveelste parkeerbon, terwijl je zit te kijken naar het gesukkel over Hoek van Holland op de Coolsingel. Je ergert je aan mensen die nog steeds mooie bonussen opstrijken, terwijl je zelf misschien een hoop geld kwijt raakte aan de crisis of onzeker bent over je baan.  Je ergert je aan de verhoging van de AOWleeftijd naar 67 en politici die nu ineens allemaal naar Kopenhagen moeten. Onder hen een aantal met een vrijwel leeg vliegtuig of lege trein, want ja: een beetje extra beenruimte is toch wel fijn . Om daar besluiten te gaan nemen die vooral  Jan met de Pet en Ali in de straat moeten gaan opvangen. Want van zulke mensen maakte God het meest en de mens is de vervuiler, dus reken maar uit wie de schuldigen zijn.. 

Iemand met bemoeizorg

 `Die Gijs is al lang weer in Hilversum', zei mijn vrouw,  toen ik met haar mijn zorg probeerde te delen zoals ik als dominee wel vaker doe. `Zit daar niet over in. Je kunt ook teveel bemoei-zorg hebben'. Zo heet dat tegenwoordig als je wat verder kijkt dan je eigen voordeur.  Bemoei-zorg.  `Katten vinden altijd weer de weg terug, ook jaloerse katten en katers.'

`Ja, dat klopt', zei ik.

Dat is anders met bijvoorbeeld schapen, maar ook met mensen. Ben je als mens de weg kwijt geraakt, door een persoonlijk drama of een persoonlijke stommiteit,  - in de Straatkrant op de pagina gedichten: `Ik ben het zonnetje in huis, maar velen vinden me soms erg verhit'  - dan moet je maar zien waar je uitkomt.  Dan zou eigenlijk iemand je moeten gaan zoeken, iemand met veel bemoeizorg, anders kom je nooit thuis.

Gelukkig, nog even en dan vieren we het kerstfeest weer. Het feest waarop alle eeuwen door mensen thuis kwamen.  Thuiskomen voelt altijd ontzettend goed, zei ik al.  Al helemaal thuiskomen bij God. Het is ook niet echt moeilijk, want God zelf is al sinds Jezus' geboorte Zelf aan het zoeken naar ons.  Want wij zijn soms elke oriëntatie kwijt, net als Gijs, we zwerven maar een eind weg. `Probeer om te draaien', zeg je Tom Tom soms een half uur achter elkaar, maar we rijden gewoon door. We weten het beter namelijk. 

Maar gelukkig: op het Kerstfeest zoekt God naar ons.

Hij is een God van liefde, van heel veel bemoei-zorg

Zo komen mensen thuis bij Hem en bij Zijn Heiland Jezus.

Mensen van het type herders. Zeg maar: gewone werkmensen uit de sociale woningbouw met schotels aan de gevel.  Mensen van het type Jozef en Maria: jonge mensen met hbo-opleiding, asielzoekers ook.  En wijzen uit het oosten. Jaren geleden beschouwden we hen als heel welkom op ons kerstfeest.  Merkwaardig: nu zijn er intussen zoveel mensen uit het oosten, en of ze allemaal wijs zijn? Maar zijn ze nog wel welkom? Bedenk wel dat het Kerstfeest van niemand is, ook niet van ons. 

Laat het stil in je worden

God gaat gelukkig niemand bij voorbaat voorbij. Als je aan Jezus vraagt: wie bent U? Alle kans dat Hij zegt: Ik ben de Herder die verloren schapen zoekt. Ben jij dit jaar toevallig ook zo'n mens?

Wees welkom! Kom thuis bij God....relax, leg neer, laat los, kom bij jezelf en kom bij God.  Op het feest van kerst is iedereen welkom. God werd mens, als je nu ook een mens bent, dan voel je uitgenodigd. Kom thuis bij God. Misschien dit jaar eens wat minder Albert Hein. Toen ik het AHblad open deed, viel mijn oog meteen op `gevulde scharrelkip' en een pagina met kerststress-adviezen voor vrouwen die kennelijk nog steeds meer last daarvan hebben dan mannen. Doe dit jaar eens iets dappers. Laat je aan God zien! `Junge komm bald wieder! Komm bald wieder nach Hause!

Laat het stil in je worden. Ga eens een kerk in. Laat je aanraken door de liefde van God en van Christus. Vergeet niet te knielen. Laat je eens helemaal gaan in je thuisverlangen naar  God. Huil eens helemaal uit bij God en het Kind. En laat je volstromen met vreugde. 

Ineens begrijp je waarom zoveel kerstverhalen over thuiskomen gaan.
Kom je niet thuis bij jezelf en bij God op het Kerstfeest,  dan kom je nooit meer thuis.
Gijs, kom naar huis!

Een oud Nederlands kerstliedje zegt:

    Nu zijt wellekome, Jezu lieve Heer!

Jezus, welkom!  Voel u zich ook welkom bij Hem.

 Een gezegend kerstfeest 2009!